جناب اسپرینگ که گویا خود را در مقام سخن  گوی جامعه ی امر پنداشته است، در اعتراض به اظهارات دادستان کل کشور مبنی بر ممنوعیت تبلیغ و غیرقانونی بودن بهائیت، مطالبی مرقوم کرده است که لازم است از منظر بهائیت آن مطالب بازنگری شوند.

نخست یادآوری می کنیم که مبتنی بر یک پیشینه ی تاریخیِ نه چندان دور، تشکیلات بهائیت به دستور محفل ملی ایران تعطیل شده بود. ماجرا از آن قرار است که...

پس از انتشار نامه دادستان به وزیر اطلاعات درباره تشکیلات بهائیت، برای برخی از بهائیان سؤالاتی پیش آمد. عمده این سؤالات محصول رفتار تشکیلات بهائیت و یا بهائیان وابسته به آن می باشد. رفتارهایی که با نصوص صریح بهائیت، در تناقض کامل است. امروز این تناقض رفتاری، برای بسیاری از بهائیان مشکلات فراوانی ایجاد کرده است. کمترین این مشکلات، تشویش های ذهنی است که از طریق سؤالات مطرح شده از سوی بهائیان نمود پیدا کرده است.

نمونه ای از این تناقض های رفتاری، عکس العمل های تشکیلات و وابستگان آنها، نسبت به نامه دادستان است که با اصل وجوب اطاعت از حکومت (باب ۵۲ و ۷۵ گنجینه حدود و احکام) در تضاد کامل است. از جمله این عکس العمل ها، سؤالاتی است که توسط یکی از وابستگان تشکیلات، ذیل نامه دادستان پرسیده شده است. در این پست، نامه یکی از مخاطبان وبلاگ (که قصد پاسخگویی به این سؤالات را دارد) را با هم می خوانیم.

دادستان کل کشور و وزیر سابق اطلاعات جمهوری اسلامی ایران در رد ادعای غرب از جمله آمریکا مبنی بر مبنی بر تضییع حقوق بهائیان در ایران تصریح کرد، اقلیت بهایی ایران از همه امکانات کشور و حتی بیشتر از آن استفاده کرده اند.