بسم الله الرحمن الرحیم

درد دلی با داستان کل کشور جمهوری اسلامی ایران

الصلاة والسلام علی سید العالم ومربی الامم الذی به انتهیت الرساله والنبوه وعلی  اله واصحا به دائما ابدا سرمدا (اشراقات ص293)

واشهد ان الیوم کان حجتک محمد بن الحسن صلواتک علیه وعلی من اتبعه... (توقیع الف ج1ص182)

حضرت ایت الله دری نجف آبادی:

بعد از مطالعه نامه سر گشاده جامعه جهانی بهائی به آن مقام محترم و تسلیم نمودن آن به سفیر ایران در سازمان ملل، نکاتی در اذهان سایه انداخته که باید روشن گردد. ادعا های سراسر کذب و مظلوم نمائی ها از برای چیست؟

مرقوم نموده اند که "یاران و گروه های کوچکی که در سطح ملی ومحلی به امور روحانی واجتماعی چند صد هزاربهائی ایرانی رسیدگی می کردند آمادگی خود را برای پایان دادن به کار خود اعلان داشته اند. حضرات بهائی  در سال 1362 مگر همین قول رابه دادستان وقت  نداده بودند؟ کی مجوز فعالیت گرفته وشرو ع به کا ر کرده اند؟ فرموده اند  امور روحانی و اجتماعی (تشکیلات ضیافت 19 روزه و محافل محلی وملی). بهتر نبود میگفتند امور سیاسی؟ معتقد بودن به تشکیلات نشان از چه میدهد؟ که اگر کسی به آن معتقد نباشد باید طرد شود؟ آیا این امر روحانی است؟

مهوش خانم لطفا شما  تناقضات کتب اهل بها را اصلاح فرمائید. قرآن کتابی است که بزرگان اهل بها به درستی وحی منزل بودن آن اعتراف و اقرار نموده و ظاهراْ با هر ترفندی که شده خود را به آن بسته اند و خواسته اند که مشروعیت خود را از قرآن مجید بگیرند. حال بفرمائید شما راست می گوئید یا جناب بها ء؟؟؟